Thursday, 19 September 2019

தைப்பொங்கல் நாளே தமிழ்ப் புத்தாண்டு நாள் : பதிவு செய்த பேராளர் இராபர்டோ டி நொபிலி !




பேராளர் இராபர்டோ டி நொபிலி கி.பி. 1606 ல் மதுரைக்கு வருகிறார். அன்றிலிருந்து தமிழ்நாட்டில், (சில ஆண்டுகள் இலங்கையில்) வசிக்கிறார். கிபி 1656ல், தனது 79 ஆவது அகவையில், அவர் சென்னை மைலாப்பூரில் இயற்கை எய்துகிறார்.




15.01.1609ல் மதுரையிலிருந்து அவர் எழுதிய கடிதத்தில் “இந்துக்கள் ஒவ்வொரு ஆண்டின் தொடக்கத்திலும், பொங்கல் என்று அழைக்கப்பெறும், புது அரிசியை இறைவனுக்குப் படைக்கும் மிக மேன்மையான பண்டிகை ஒன்றைக் கொண்டாடும் வழக்கத்தைக் கொண்டுள்ளார்கள். இந்தப் பண்டிகையைக் கொண்டாட இயலவில்லை என்றால் அது அவமானம் என்று அவர்கள் கருதுகிறார்கள்” என்று தொடங்கி அப்பொங்கல் பண்டிகை பற்றி மிக விரிவாக எழுதுகிறார். (“The Hindus,” writes Nobili to Laerzio of the Pongal in 1609, “are accustomed, at the beginning of each year, to celebrate a very solemn festival, called Pongal, to offer the new rice to the gods. It consists in cooking with great ceremony their rice mixed with milk, before an idol. According to them, it is a disgrace not to be able to celebrate that festival. Page- 116- A Pearl to India: The Life of Roberto de Nobili – Vincent Cronin. Also in Page 115 ibid.)




இந்த ஒரே கடிதமே, அதில் உள்ள “at the beginning of each year" என்ற சொற்றொடரே, தமிழர்கள் 400 ஆண்டுகளுக்கு முன்புவரைகூட, தை முதல் நாளைத்தான் புத்தாண்டின் தொடக்க நாளாகக் கொண்டாடினர் என்பதற்கு உறுதியான சான்று கூறும்.

தமிழா!

தை முதல் நாளையே தமிழ்ப் புத்தாண்டாகத் தமிழர்கள் காலங்காலமாகக் கொண்டாடிவந்துள்ளனர். இந்த உண்மையை இராபர்ட் டி நொபிலி மிகத் தெளிவாகப் பதிவு செய்துள்ளார். இந்த சான்று தமிழ்ப்புத்தாண்டு தொடர்பான மாற்றாரின் அனைத்துச் சொல்லாடல்களையும் முறியடிக்கின்றது. நாயக்கர்கள் ஆட்சியின்போதுகூட தைமாதத்தில் புத்தாண்டு கொண்டாடும் வழமை மாறவில்லை. 

தமிழா! ஆரியக் கடத்தல்காரர்களிடம் ஏமாறாதே !


ஆரியம் கொடியது.

ஆரியத்தின் கொடும்பிடியிலிருந்து தமிழையும் தமிழரையும், தமிழர் நாகரிகத்தையும், பண்பாட்டையும் மீட்டெடு !



 

Saturday, 7 September 2019

தமிழின் முல்லை நில வேந்தன் மாயோன் எனும் கண்ணன் எப்படி கிருஷ்ணன் ஆக்கப்பட்டார்?


R. Umamageswaran in Quora.


கண்ணன் யாதவ குலத்தில் தேவகி வயிற்றில் பிறந்தான். அவனை யசோதை வளர்த்தாள். கண்ணன் ஆயர்குலத்திற்கு ஏற்ப ஏழு எருதுகளை அடக்கி ஆயர்குலப் பெண்ணான நப்பின்னையை மணந்தான். நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தில் கண்ணனின் மனைவியான நப்பின்னையை ஒன்பது ஆழ்வார்களும் குறிப்பிட்டுப் பாடியுள்ளனர்.



சிலப்பதிகாரம், சீவகசிந்தாமணி, கலித்தொகை முதலான சங்க இலக்கியங்களில், நப்பின்னை பற்றிய பாடல்களில், அவளை மணக்கக் கண்ணன் ஏறுதழுவிய செய்திகள் உள்ளன.
பெரியாழ்வார் (66, 70, 160, 162, 246, 333). ஆண்டாள் (491,492,493). குலசேகர ஆழ்வார் (660, 662, 677). திருமழிசை ஆழ்வார் (764, 784, 806, 850).
திருமங்கையாழ்வார் (960, 1061, 1072, 1136, 1144, 1152, 1172, 1176, 1181, 1226, 1247, 1281, 1290, 1353, 1359, 1491, 1492, 1505, 1506, 1542, 1614, 1703, 1730, 1966, 1971, 2020, 2080).
பொய்கையாழ்வார் - 2143; பூதத்தாழ்வார் (2244). பேயாழ்வார் (2306, 2330, 2366, 2414). நம்மாழ்வார் (2498, 2546, 2632, 2672,2674, 2719, 2748, 2758, 2835, 2884, 2944, 2992, 3022, 3087, 3177, 3191, 3261, 3265, 3280, 3356, 3453, 3469, 3635, 3637, 3659, 3702).
மேலே குறிப்பிட்டுள்ளவற்றுள் சிகரங்களாக ""ஒரு மகளாயர் மடந்தை ஒருத்தி நிலமகள், மற்றைத் திருமகளோடும்'' என்று திருமங்கையாழ்வார் பாசுரத்திலும் (1176), ""பூமகள், மண்மகள் ஆய்(ஆயர்)மகள்'' என்று நம்மாழ்வார் பாசுரத்திலும் (3469) நப்பின்னையைப் பூமகளோடும் (திருமகளோடும்), மண்மகளோடும் (பூதேவியோடும்) சேர்த்துக் கூறியுள்ளது சிறப்புக்குரியது.
மேலே குறிப்பிட்டுள்ள ஒன்பது ஆழ்வார்கள் 75 பாசுரங்களில் நப்பின்னை பிராட்டியைப் போற்றிப் பாடியிருந்தும், அவரை வைணவர்கள் கோயிலிலும், வீட்டிலும் போற்றி வழிபடாமல் புறக்கணித்துள்ளது ஏன் எனத் தெரியவில்லை. எங்கோ ஒரு சிலர் "நப்பின்னை' எனத் தம் பெண் பிள்ளைகளுக்குப் பெயரிட்டுள்ளது பாராட்டுக்குரியது. வைணவக் கோயில்களில் "நப்பின்னை' இடம்பெறவில்லை.
மூவரும் ஒருவரா?
1. தொல்காப்பியத்தில் முல்லை நில ஆயர்களின் தெய்வமாக மாயோன் (கண்ணன்) சொல்லப்பட்டிருக்கிறார். கண்ணன் என்பதும் நப்பின்னை என்பதும் தூய தமிழ்ச் சொற்கள். ஆழ்வார்கள் பன்னிருவரும் தமிழகத்தில் தோன்றி நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தத்தைப் பாடினர். அதில் எந்தவொரு பாசுரத்திலும் கிரந்த எழுத்து இல்லை. எனவே, கண்ணன் தமிழ் நாட்டுத் தெய்வம்.
2. கிருஷ்ணன்: இவன் துவாரகை என்ற பகுதியை ஆண்ட வடநாட்டுச் சிற்றரசன். கிருஷ்ணன் என்ற பெயரிலேயே கிரந்த எழுத்து வந்துள்ளது. நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தப் பாசுரங்களில் ஓரிடத்திலும் கிருஷ்ணன் என்ற பெயர் இல்லை. இவன் பல சூழ்ச்சிகளைச் செய்து, குருஷேத்திரப் போரில் பாண்டவர்களை வெற்றிபெறச் செய்தவன். இவன் வடநாட்டுத் தெய்வம். (கிருஷ்ணனின் மனைவியர் பாமா, ருக்மிணி)
3. திருமால்: தெய்வ உலகத்தில் திருமாலாக சங்கு, சக்கரங்களோடு இருக்கிறான். அவன் மனைவி திருமகள் (கோயில்களில் ஸ்ரீதேவி, பூதேவி மனைவியராக உள்ளனர்).
மேற்கண்ட மூவரும் ஒன்றல்ல.

https://ta.quora.com/tamilin-mullai-nila-ventan-mayon-enum-kannan-eppati-kirusnan-akkappattar

Saturday, 14 April 2018

H. Raja calls Tirumavalavan, Seeman, Vairamuthu, Bharathiraja, Gowtham and Amir rowdies !


H. Raja, one of the lumpen elements of the BJP,  calls Tirumavalavan, Seeman, Vairamuthu, Bharathiraja, Gowtham  and Amir  rowdies !

Please visit the following site for details:


https://youtu.be/-L0fN7pNPKI

Thursday, 29 March 2018

என்றும் புகழ இன்றே எழுவீர்!

கேட்டிடு தமிழா வித்தமிழ் நாடுன்    
னின்னுயிர் அதனில் இருந்திடும் வளத்தை
வேட்டையாடும் வெறியுடன் டெல்லிக் 
கோட்டைக் கூட்டம் கொக்கரித் துந்தன்
நாட்டைக்  காட்டை வீட்டை யழிக்க 
நமக்குள ஆற்று நீரை மறுக்கும்!
கேட்டைச் செய்யும் ந்யூட்ரினோ மீத்தேன்
கைல்அணு உலையெனச் சதிபல செய்யும்!

இதன்கரு அறிவீர் ! ஏனையர்க் கறைவீர்!
            இத்தமிழ் நிலத்து வித்தா யெழுவீர் !
பொதுமறை தந்த தமிழனை இன்று
            புலம்பெயர்த் தென்றும் அகதியென் றாக்கச்
சதிசெயுங் கயவர் நடுங்கிட வைப்பீர்!
            சற்றும் அஞ்சீர் ! அற்றங் காப்பீர் !
எதிர்வருங் காலக் குழவிகள் நும்மை
               என்றும் புகழ இன்றே எழுவீர்!

Wednesday, 21 March 2018

Sudra ascetics were feared: So, Shambuka was beheaded

The High Court of Madras, has, in Shanmugha Desika Gnanasambanda Paramacharya Swamigal  Vs Controller Of Estate Duty, on 26. 03.1983, held that “according to Dharmasastras, Sudra cannot become a sanyasi or ascetic. Although the orthodox view does not sanction or tolerate ascetic life of the Sudras, the existing practice all over India seems to indicate that with reluctance the right to ascetic life was extended to Sudras and in due recognition of their status, they were treated as Hindu sanyasis. Thus, as on date, there is no distinction or barrier and any one may become an ascetic”.

It was not evolution in thoughts of the Brahmins that made the courts to recognise the Sudra ascetics. It was the inability to suppress the popularity of real Sudra saints like Appar (600 AD) that made the Brahmins to condescend to accept the Sudra saints. There had been many real and illustrious Saivite saints among Non-Brahmins who preached for the salvation of the masses, and derided the empty rituals and formalities through which Brahmins ensured their importance. Thiruvilaiyaadarpuraanam in Tamil (which is not known to the North) would  testify to the glorious period of Tamils when they were led by the Saints only towards good conduct and salvation for all, irrespective of the Castes and Varnas. Non-Brahmin Saints in Tamilnadu were held in high esteem by the masses, because of their real saintliness, selflessness and compassion without ulterior motive.

Aurangazeb honoured Kumaraguruparar

Saint Kumaragurupara Swamihal of Tirupanandaal was so gracious and compassion-personified that the Emperor Aurangazeb, the Governor of the Deccan from from 1633 - 44 AD and from 1653  - 58 AD, (Page 143 & 147 - History of Medieval India - V.D. Mahajan - 1995) was so impressed with his presence that he endowed a vast area of land Benares to promote Saivism. The Saint established a Mutt at Kaasi and Tirupanandal to promote Saivism and Tamil. Yet, he was derisively called as a Sudra, by the Brahmanical law.




Sanyasi Vs. Paradesi

The High Court of Madras had, in Giyana Sambandha Pandara Sannadhi v. Kandasami Tambiran  observed as follows:  "If an ascetic or a hermit is a Brahmin, he is called a Yati or Sanyasi; if a Sudra, he is called a paradesi" (1887) (Chief Justice. Sir Arthur J. H. Collins and Justice Muthusamy Ayyar) (P - 385 Madras Series Vol .X). Thus, even when a person renounces the world, the discriminatory Chaturvarna tag will be used to identify and proclaim his Varna to the world and deride him thereby. A Sudra may, personally, choose to renounce the material world, but he will not be permitted to extricate himself from his Sudra status. No such personal rights, at all, for a Sudra. He had no right to live his life his way. It was the Brahminical veto that chased him wherever he went, that denied him the escape route from being a Sudra.

Brahmins were afraid of Sudra saints

When the child of a Brahmin met with a premature death, the Brahmins complained to Rama that the death of the child was because of the Sudra doing tapasya. “At this time, in thine empire, a rigid penance is being undertaken by a wretched Shudra, 0 Prince, and this is the cause of the death of that child.” On their suggestion, Rama goes around the kingdom and finds that one person in the South was practicing an extremely rigorous penance, his head hanging downwards. Rama asks him, “Blessed art thou, 0 Ascetic, who art faithful to thy vows ! From what caste art thou sprung, 0 Thou who hast grown old in mortification and who art established in heroism. I am interested in this matter, I, Rama, the son of Dasaratha. What purpose hast thou in view? Is it heaven or some other object? What boon dost thou seek by means of this hard penance? I wish to know what thou desire in performing these austerities, O Ascetic. May prosperity attend thee! Art thou a brahmin ? Art thou an invincible Kshatriya? Art thou a Vaishya, one of the third caste or art thou a Shudra? Answer me truthfully !"

Then the ascetic, replies, his head still hanging downwards, “O Rama, I was born of a Shudra alliance and I am performing this rigorous penance in order to acquire the status of a God in this body. I am not telling a lie, O Rama, I wish to attain the Celestial Region. Know that I am a Shudra and my name is Shambuka."
Heard ‘Sudra’ and cut off the head

As he was yet speaking, Raghava, drawing his brilliant and stainless sword from its scabbard, cut off his head. The Shudra being slain, all the Gods and their leaders with Agni's followers, cried out, “Well done! Well done!" overwhelming Rama with praise, and a rain of celestial flowers of divine fragrance fell on all sides, scattered by Vayu. In their supreme satisfaction, the Gods said to that hero, Rama “Thou hast protected the interests of the Gods, 0 Highly Intelligent Prince, now ask a boon, 0 Beloved Offspring of Raghu, Destroyer of Thy Foes. By thy grace, this Shudra will not be able to attain heaven!" (The Ramayana of Valmiki: Translated by Hari Prasad Shastri - Book 7, Chapter 73-76). It has also been written by Valmiki that the dead Brahmin boy had come alive. “Rama thence proceeded to the Ashrama which was nearby of the sage Agastya, who commended the step he had taken with Sambuka, and presented him with a divine bracelet. Rama then returned to his capital. Such is Rama” (Page 332 – Dr. Babasaheb Ambedkar – Writings and Speeches – Vol. 4).



That was how protagonists of Chaturvarna had been using the kings and the State machinery, the Executive, to commit even cold-blooded murders of Sudras, to prevent them from becoming ascetics. They were murdered for the only reason that they were Sudras by birth. Shambuka was “a wretched Shudra”, as recorded in the Ramayana of Valmiki. By killing him in cold-blooded murder, interests of the Gods had been protected, says Valmiki. There was happiness for Gods that that Sudra would not be able to attain heaven, records Valmiki. Such Vedas and such a Rama are directed to be venerated by the Chaturvarna forces.

If Gods themselves were so antagonistic towards the Sudras, how could a people disowned by the God Himself, be treated as part of that ‘religion’ first? How could such a ‘religion’ be expected to provide salvation (mukthi) to these people? When there is no salvation contemplated for the Sudras, how could such a set up be called as a religion at all for them? Is there any other religion, in the world, like that? How could such a book called Ramayana that preaches and justifies so much hatred against the large masses constituting more than 70 % of the people in Hinduism, be expected to be held by those masses with reverence?

And, more important than all, why were the Brahmins afraid of the Sudras becoming ascetics? The reasons are not far to seek. There is close connection between sainthood and priesthood in the estimation of the common people every where. They honour saints who are really saintly. And, when such saints happened to be Non-Brahmins they demolished the chaturvarna citadels in every way. That posed a grave threat to the self proclaimed supremacy of the Brahmins perpetuated through the monopoly in priesthood.

Looking at the Future


The issue before the present generation of ‘Hindus’ is neither about the recent past nor the ancient past. It is the ‘present’, the very ‘present’ and also the ‘future’. And that necessitates them to dig deeper into the past. Because, the “root cause of the problems of the present lie deep in the past”. “Everything that is happening now is based on what happened already”. “What happened before causes and affects all things that happen now”. “If one does not learn from history, he is condemned to relive the past”. The slavery of the Non-Brahmins under the Brahmanical Social Order should not be allowed to be re-enacted once again, in spite of the persistent and conscious efforts of the Brahmins, at present, to resurrect that era.